Omslaget til En varig lengsel

Stort omslag

Innbundet

E-bok

En varig lengsel

Diktene i En varig lengsel viderefører motiver og temaer fra Steinar Opstads tidligere diktsamlinger samtidig som de etablerer nye linjer – ikke minst er kjærlighetstemaet denne gangen blitt tydeligere. Diktene handler mye om forholdet mellom selvoppholdelse og lengsel: Kan lengselen – etter et du, et felleskap, en gudsinstans – bli så stor at den blir destruktiv for jeget? Opstad fører en nærkamp med de nedarvede religiøse kategoriene og imøtegår dem med kritikk, tenkning og myteskaping. En varig lengsel er en diktsamling som forener det lyriske og episke, og her fins dikt i ulike formater: lengre prosalyriske dikt, konsentrerte poetiske fragmenter og dikt som vil uttrykke tanken mer direkte.

Om En varig lengsel

«Dette er ei bok der dikta heng saman, der eitt bilete utvidar tydinga av eit anna, og der ein i utgangspunktet enkel refleksjon seinare kan bli undergraven eller gjort meir kompleks av ein annan refleksjon. [...]  Eg blir gjerne liggande her ei stund, i dette rommet for refleksjon som Steinar Opstad har greidd å skape. Det opnar seg altfor sjeldan slike på kveldar i november.»
Helene Hovden Hareide, Vårt Land

«Steinar Opstads dikt ber på tydelege, men fleirtydige tankar, og talar med roleg røyst i eit klårt og stille språk. Motivkrinsen har følgt Opstad frå bok til bok, med bilete og omgrep henta frå jordbruk, slekt og familie, bibel og tradisjon. Han skriv fortruleg og varmt om fortidige ting, men om ein lyttar, er dikta hans langt frå ufarlege i måten dei går tradisjonens språk og førestillingar i møte på.»
Eivind Myklebust, Klassekampen

«Opstads forfatterskap åpner i Tavler og bud (1996) med et bilde av en fryktinngytende farsskikkelse, og i En varig lengsel vender han seg igjen mot motivene han har fulgt siden debuten. Farsfiguren, landbruksmotivene, troen og tvilen som har veid så tungt gjennom forfatterskapet, justeres her på ny. Den tydelige stemmen fra tidligere samlinger er seg selv lik, og sender tankene til poeter som Inger Christensen og Tomas Tranströmer. Men bildene som i debuten fremsto akutte, som en dødfødt bror som «ligger langs fjøsveggen / sammen med de små grisungene med hjertefeil», erstattes nå av en mer tilbakeskuende dvelen.»
Carina Elisabeth Beddari, Morgenbladet

Nyheter om En varig lengsel